para o poeta MANUEL ANTONIO

(Conxunto de poemas fotográficos de Xocas)

[Este poema envieino no 2000 ao Centro Cultural Simón Varela,

de Rianxo (A Coruña), pero non sei se lles serviu,

se o publicaron ou se non.]

Para MANUEL ANTONIO

A nosa tristura é tan grande coma un río,

tan alta como vacas azuis,

tan profunda coma o mar sen luz;

e así, mulleres e homes,

corremos, semivíctimas.

Bois e vacas estoicos,

soportando como urran eles,

como madan os cabalos,

e como matan os deuses.

Por iso, ratifícome:

as vacas non feden;

feden os piensos

que espallan os amos

deste mundo…

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s