Poemas plásticos, acrílicos, óleos, mixtos.

Cando pinto non fago máis ca facer poemas, non hai maior pretensión, poemas de luz, para descansar dos sonidos e darlle regalía aos ollos. Mentres un pinta, non fai dano a ninguén, pois xa abondo mal hai neste mundo, habitado por “primates hábilis”.

(A imaxe do menú é un debuxo a guache, de nadal de 1979-80, portada dun cartafol de versos, que enviei ao meu amigo Ángel Eguren e que afortunadamente recuperiei, xunto con outros textos daquela época).

 

Árbores (acrílico)

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s